اون اوایل دانشگاه فقط کلاس نبود؛ نفس داشت:
صبحانه، ناهار، شام.
ازدواج دانشجویی روبه‌روی پنتاگون.
جشنواره غذا برای خیریه.
راینوکاپ.
سفرهای داخلی و خارجی.
کلاس حضوری.
غذا هم خوب نبود، ولی بد هم نبود؛ مهم این بود که دانشگاه زنده بود.

الان؟
دو ترم مجازی.
فقط ناهار، برای روزانه‌های بومی.
کیفیت غذا پایین.
و هر ذره نشاطی که مونده بود، تحلیل رفت.

هنوز فارغ التحصیل نشدم، ولی انگار دوران دانشجویی‌ام تموم شده.

‎• آخرین دانشجوی زنده