#معرفی_کتاب 📚

🔺عقل در برابر جنون : نقشه ی عقل برای خوشبختی🔻

▪️نوشته ی آدام فیلیپس، روانکاو بریتانیایی

▪️در بخشی از کتاب عقل در برابر جنون می‌خوانیم:

اِراسموس در رساله‌ی در ستایش دیوانگی (1509) نوشت «ذهن را تا آن جا عاقل می‌نامیم که اعضای بدن را به تناسب کنترل کند».
اگرچه این جمله تقریباً پانصد سال پیش در رساله‌ای در دفاع از مسیحیت نوشته شده است، اما کم‌وبیش پیش‌فرض‌های مدرن ما را درباره‌ی عاقل‌بودن جمع‌بندی می‌کند. اول اینکه سلامت عقل کیفیتی در ذهن است، نه بدن (ما بدن‌های افراد را عاقل یا دیوانه نمی‌نامیم).
دوم اینکه از کارکردهای ذهن عاقل این است که بدن را کنترل کند؛ بنابراین‌ اگر بدن تحت قیمومیت ذهن نباشد از کنترل خارج می‌شود یا دست‌کم کارهای ممنوعه می‌کند. سوم اینکه بدن چیزی نیست که تنها بتوانیم آن را کنترل کنیم‌، بلکه چیزی است که می‌توانیم به تناسب یا بی‌تناسب کنترلش کنیم‌؛ پس آنچه ذهن عاقل فراتر از همه درک می‌کند این تناسب است. و در آخر، اما همچنان مهم، اینکه یک عامل زمانی هم دخیل است. برای عاقل‌بودن به ذهن نیاز داریم و ذهنی لازم است که بدن را کنترل کند؛ در غیر این‌ صورت بدن دیوانه خواهد بود. اما همان‌طور که اراسموس می‌گوید، ذهن را عاقل می‌نامیم «تا آن جا که» اعضای بدن را کنترل می‌کند. پیامد این حرف این است که عاقل‌بودن چیزی شکننده است، نه وضعیتی دائمی‌. مسئله‌ فقط این نیست که ذهن عاقل بدن را کنترل می‌کند یا نه؛ مسئله این است که تا کی.

موجوداتی که ملموس‌تر از همه فکر می‌کنیم کنترلی نصفه و نیمه بر بدن‌هایشان دارند، نوازادان و کودکان هستند؛ همین‌طور بیماران، سال‌خوردگان و جانیان. اما در زبان اراسموس که ما وارثش هستیم و در عمل‌ آن را مسلم دانسته‌ایم، ما واقعاً دیوانه به دنیا می‌آییم.