بهرام بیضایی در این لحظه، آینه‌ای در برابر ما قرار می‌دهد. آینه‌ای که در آن نه تصویری از گذشته‌های دور، که تصویری از مسئولیت امروز ما دیده می‌شود.

او ما را از خواب خوشِ «فخر فروختن به گذشته» بیدار می‌کند. بیضایی معتقد است هویت ایرانی، میراثی نیست که در کتابخانه‌ها خاک بخورد. هویت، آن چیزی است که ما همین امروز «تولید» می‌کنیم. زبان، فرهنگ و خاطره، تنها زمانی زنده می‌مانند که ما، به عنوان وارثان این تاریخ، آن‌ها را بازآفرینی کنیم.

این کلام، بار سنگینی بر دوش ما می‌گذارد. اما نه باری برای خم شدن، که باری برای برخاستن.

ما با آنچه می‌سازیم ایرانی هستیم، نه با آنچه از دست می‌دهیم.

ما در «مرکز مطالعات ایران‌شناسی نیمروز»، این سخن را منشور راه خود می‌دانیم:

ایران، پروژه‌ای ناتمام است که به دست ما کامل می‌شود.

نیمروز را دنبال کنید!

@nimruz_ir