حسرت به نظرم بیرنگه
چون به رنگ هر چیزی که از دست دادی و آرزو میکردی کاش اونطوری نبود که مجبور بشه آدم رهاش کنه درمیاد
یا به رنگ همه ی چیزایی درمیاد که آدم روشون حساب کرده اما ناامید شده
فرقی هم نمیکنه آدم باشه یا وسیله یا هرچیز دیگه ....
اما ناامیدی سیاهی مطلقه
اونقدر که شبیه سیاه چاله های فضایی هر نور حتی قدرتمندی رو در خودش حل میکنه
انگار دیگه هیچ چی رنگ و بو نداره
همه چی محو ونابود میشه تو اون سیاهی....
در کار جهان صرف مکن عمر به امید
کافسوس بود حاصل این کار و دگر هیچ
صائب تبریزی
#موقت