از کتاب «داستان بدن انسان»، دانيل ليبرمن
ترجمه نيک گرگين


فرآيندهای تکاملی

به دنبال دور سرمايی که در حدود ۶ ميليون سال قبل بر زمين حاکم شد بسياری از جنگل‌ها نابود شدند و به دشت‌های بی‌درخت بدل شدند و در ادامه ميوه، که غذای اصلی شامپانزه‌ها‌ بود کمياب شد. از آن پس شامپانزه‌ها ناگزير شدند تا مسافت‌های طولانی را در دشت‌های بی‌درخت بپيمايند و به جست‌وجوی خوراک بپردازند.

ايستادن و راه رفتن بر روی دو پا

هومينين‌ها شماری از گونه‌های اوليه ميان شامپانزه‌ها و انسان‌های نوين هستند. اينها به طور کلی ميمون‌مانند بودند و در بسياری از جزئيات، از جمله دندان‌ها، جمجمه، فک‌ها، بازوها، دست‌ها و پاها به شامپانزه‌ها و گوريل‌ها شباهت داشتند. اما مهم‌ترين ويژگی اين گونه‌ها دوپا بودن بود، که به آنها امکان می‌داد تا از دست‌ها برای ساختن ابزار استفاده کنند، بتوانند اطراف خود را از ورای بوته‌های بلند نظاره کنند و غذای‌شان را با خود حمل کنند.

خوراک جايگزين

شرايط جديد، شامپانزه‌های آن دوران را در مقابل يک دوراهی تعيين کننده قرار داد: يا خود را با شرايط جديد هماهنگ سازند و از جمله از غذاهای جايگزين نامرغوب استفاده کنند و يا اينکه نابود شوند.

استرالوپيت‌ها بین چهار تا يک میلیون سال پیش در آفریقا زندگی کردند. اين گونه‌ها از طيف گسترده‌تری از خوراک و غذاهای فيبری سخت استفاده می‌کردند. به همين دليل دندان‌ها و حالت چهرۀ آنها، به دنبال جويدن غذاهای سخت تغيير يافت. دو گونۀ ريزنقش و ريزدندان (Gracile) و تنومند درشت‌دندان (Robust) از استرالوپيت‌ها شناسايی شده است.

...