سلاح هسته‌ای ضروری یا زیانبار؟
سید محمد هادی موسوی

پس از اظهارات وزیر اطلاعات درخصوص امکان تولید #سلاح_هسته‌ای مجددا بحث ضرورت یا عدم ضرورت ساخت سلاح هسته‌ای در جامعه مطرح گردید. ساخت سلاح هسته‌ای شاید مطلوب برخی جریانهای تمامیت خواه بوده اما در این میان برخی نواندیشان و روشنفکران داخل و خارج نیز بر ضرورت دستیابی به سلاح هسته‌ای تاکید کردند.
استدلال موافقان دستیابی به سلاح هسته ای این است که با داشتن بمب اتمی، ابزار چانه زنی در برابر غرب بیشتر شده و قادر به کسب امتیاز بیشتری هستیم. از منظر آنها، پس از خروج آمریکا از برجام، غنی سازی متعارف ایران دیگر قدرت امتیاز گیری خود را از دست داده و بهتر است یک خط مقدم جدید در مذاکره با غرب، تعریف کنیم. هند، #پاکستان و حتی کره شمالی کشورهایی هستند که در این استدلال مورد استناد قرار می‌گیرند.
اما آیا دستیابی به سلاح هسته‌ای، قدرت چانه زنی ایران را افزایش می‌دهد؟
📌نخست آنکه دستیابی به سلاح هسته‌ای مستلزم اقدامات سخت افزاری و نرم افزاری فراوان و تبعاً، صرف هزینه های زیادی است. پرداخت هزینه در این حجم، برای ایران که طی دو دهه اخیر مرتبا در تحریم بوده و اقتصاد با ثباتی نداشته، تقریبا محال است چراکه جامعه و اقتصاد تاب تحمل فشار بیش از این را ندارد و تلاش جهت ساخت سلاح هسته ای، با افزایش فقر و نارضایتی اجتماعی، نقض غرض شده و امنیت ملی را به خطر می‌اندازد.
📌دوم، دخایر معدنی #اورانیوم و تکنولوژی‌های جدید مورد نیاز جهت ساخت تعداد قابل قبول کلاهک هسته‌ای، جهت چانه زنی، در ایران وجود ندارد و نیازمند واردات رسمی یا غیر رسمی از کشورهای دیگر است که در شرایط فعلی غیر ممکن می‌نماید.
📌سوم اینکه با فرض دستیابی به سلاح هسته ای، قدرت چانه زنی ایران چه تغییری خواهد کرد؟ واقعیت این است که اگر ایران به بمب اتمی، مجهز شود، شدیدترین تحریمهای بین المللی بر کشور، اعمال می‌گردد. این بدان معناست که ما در یک چرخه باطل و بسیار پر هزینه ، تمام پلهای پشت سر خود را خراب کرده و به سلاح هسته ای دست یابیم و بعد سلاح هسته ای را کنار گذاشته و دوباره به شرایط فعلی برگردیم! آنچه از گفتار و کردار کشورهای غربی استنباط می شود این است که حداکثر امتیازات ممکن، در #برجام به ایران داده شده و بیش از آن، چیزی قابل دستیابی نیست.
📌چهارم، شرایط امروز جهان و اقدامات پیشگیرانه کشورهای ابرقدرت در جلوگیری از گسترش سلاح هسته ای، با چند دهه قبل کاملا متفاوت است. کشورهایی مانند #هند و پاکستان بیش از نیم قرن پیش برنامه سلاح هسته‌ای خود را پیش بردند. در آن زمان حساسیت‌ها و پروتکل‌های بین المللی به پیچیدگی امروز نبود و این کشورها توانستند در سکوت و خفا به سلاح هسته ای دست یابند اما امروزه، کوچکترین حرکت کشورها در مسیر هسته‌ای، رصد شده و امکان مخفی کاری وجود ندارد.
📌پنجم اینکه موقعیت جغرافیایی ایران، این چالش را برای کشورهای غربی ایجاد نموده که در صورت دستیابی ما به سلاح هسته ای، بقیه کشورهای همسایه و علی الخصوص کشورهای حاشیه خلیج فارس نیز در جهت به دست آوردن این سلاح تلاش کرده و مسابقه تسلیحاتی بسیار خطرناکی در پرچالش ترین منطقه دنیا به وجود می آید.
📌ششم اینکه رفتار منطقه‌ای و تهدیدهای گاه و بیگاه ایران علیه #اسرائیل-پاشنه آشیل غرب- و کشورهای عربی منطقه، این ترس را در جامعه جهانی ایجاد کرده که دستیابی ایران به این سلاح مخرب، ابزار فشار و حتی حمله به این کشورها را در اختیار ایران قرار دهد. کشورهای غربی علاقه ندارند تقابل ایران با اسرائیل و کشورهای عربی از یک سطح فراتر رود. آنها تقابل و توازن فعلی را مطلوب می‌دانند چراکه منافع سیاسی و اقتصادی آنها در وجود تنازع در خاورمیانه است اما دستیابی ایران یا دیگر کشورها به بمب اتمی، این تنازع را وارد فاز خطرناکی خواهد کرد.
📌هفتم، خود اسرائیل به هیچ وجه اجازه نخواهد داد که ایران به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند. ترورهای دانشمندان هسته ای مانند شهیدان علیمحمدی و شهریاری و دانشمندان دفاعی مانند شهیدان فخری زاده و رضایی نژاد، سرقت اسناد هسته‌ای محرمانه ایران، شاهدی بر این ادعا است. سابقه این کشور در حمله به «رآکتور اوسیراک» عراق طی "عملیات بابل" نشان می‌دهد که این کشور حتی به قیمت حمله نظامی، اجازه دستیابی کشورهای منطقه به سلاح هسته‌ای را نخواهد داد. جالب است بدانیم حتی ایران نیز در بحبوحه جنگ تحمیلی به منظور ممانعت از دستیابی عراق به بمب اتمی، طی عملیات " شمشیر سوزان" به #رآکتور_سیراک عراق حمله کرده است. نکته مهم اینکه، عراق در اوج اقتدار نظامی مورد حمله قرار گرفت و نه پس از تحریمهای فلج کننده.
جهان با بمب اتمی ایران نه مانند هند و پاکستان و حتی #کره_شمالی بلکه مانند عراق و لیبی برخورد خواهد کرد. سلاح هسته‌ای تضمین کننده قدرت هیچ کشوری نیست چه اینکه اگر بود، تمام کشورها در این مسیر قدم برمی‌داشتند.

@neveshttar