درباره‌ی رانندگی، یک نصیحت از کسی (که یادم نیست کی بود) شنیدم که گفت: "گاهی درستش اینه که از حقت بگذری!" این حرف با اخلاقیات کلی من و روحیات جمعی ما احتمالا ناسازگاره‌. ما یاد گرفتیم که این یک ننگه که از حقمون و چیزی که می‌دونیم درسته، بگذریم. اما اگر رانندگی کرده باشید می‌دونید که واقعا گاهی لازمه بدون واکنش، نادیده بگیریم و حتی از حقمون بگذریم. چون نمی‌شه با همه‌ی آدم‌ها هر روز بجنگیم. چون کلا نمی‌شه هر روز بجنگیم. چون نمی‌شه با آدمی که دو تا چهارراه اون‌ورتر فراموشش می‌کنیم، بی‌خود درگیر بشیم. چون نمی‌شه همه‌ رو اصلاح کنیم. چون عصبانی‌شدن، حرص خوردن یا پیگیری جدی هر مسئله‌ی کوچک (و نه رویدادهای بزرگ و اساسی)، چیزی از ما باقی نمی‌گذاره یا ممکنه ما رو درگیر بحرانی بزرگتر کنه. این توصیه، فراتر از سخنی در باب رانندگی در من اثر کرد. گاهی می‌بینم که حقم اینه به کسی که بهم بد کرده، ضربه‌ای بزنم، یا لااقل حرفی بارش کنم، تلافی کنم یا پرخاش کنم، آروم بشم. این رو حق می‌دونم اما از حقم می‌گذرم. چون ارزشش رو نداره. یا مسئله اونقدر مهم نیست که حتی هفته‌ی بعد یادم مونده باشه.


| معین دهاز |



#عشق_یعنی_خدا ♥️
🕋 @eshghikhodaii
⇨✵•ʝסíꪀ✵•⇦⤴️
✾࿐჻ᭂ⸙༅🍃♥️🍃༅⸙჻ᭂ࿐✾