سال‌ها پیش، "زمین" برام فقط یه کلمه نبود؛ وقتی بهش فکر می‌کردم وجودم سرشار از احساس عشق و امنیت می‌شد. تصور این‌که روزی می‌رسه که کره‌ی سبز و آبی عزیزم از بین می‌ره به شدت غمگینم می‌کرد و حتی دلم نمی‌خواست هزار سال بعد هم، بشر زمین رو به مقصد کره‌ی دیگه‌ای ترک کنه. حالا بعد از سال‌ها، نمی‌دونم احساسی که دارم نفرت از زمینه یا آدم‌هاش؛ ولی خوشحال می‌شم یک روز بیدار شم و بفهمم چیزی تا نابودی کامل همه‌چیز باقی نمونده.