🔴تحلیل سیدامیر منصوری از علت بمباران نمادهای شهری در گفت و گو با روزنامه شرق:

نمادها را می‌زنند تا حافظه ایران را هدف بگیرند

رییس پژوهشکده نظر:


🔹پس از آتش‌بس، الگوی حملات تغییر کرد. به نظر می‌رسد دیگر ترور شخصیت‌های سیاسی و نظامی یا حتی افزایش تلفات انسانی در اولویت قرار ندارد. اکنون دو دسته هدف بیشتر مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ نخست نمادهای ملی و دوم زیرساخت‌هایی که اهمیت کارکردی در مقیاس محلی یا منطقه‌ای دارند.

🔹آنچه بیشتر جلب توجه می‌کند، حمله به نمادهای ملی است؛ نمادهایی مانند برج دیدبانی چابهار یا برخی پل‌ها که صرفا یک سازه عمرانی نیستند، بلکه حامل معنا برای جامعه هستند.

🔹نماد با یک نشانه معمولی تفاوت دارد. وقتی نمادهای یک ملت هدف قرار می‌گیرند، در واقع معناهای مشترک آن جامعه هدف قرار گرفته‌اند. گویی به‌جای بمباران مستقیم مردم، عناصر مشترکی که خاطره، هویت و ارزش‌های آنان را نمایندگی می‌کنند، مورد حمله قرار می‌گیرند.

🔹تلاش برای ساختن معناهای جعلی درباره جنوب، در تقابل با خاطره مشترکی قرار می‌گیرد که ایرانیان از این بخش از سرزمین خود دارند. در ذهن جامعه ایرانی، چابهار و سواحل جنوبی، دروازه‌های ایران هستند. دروازه هیچ‌گاه مستقل از سرزمین معنا ندارد، همان‌گونه که بندر، فرودگاه یا مرز نیز فقط در نسبت با یک کشور معنا پیدا می‌کنند. اگر ایران نباشد، جنوب نیز معنای خود را از دست می‌دهد، زیرا جنوب بخشی از کلیت ایران است و هویتش را از این پیوند می‌گیرد.
🔻هدف قراردادن نمادهای ملی و تلاش برای تغییر معناهای مشترک، نشان می‌دهد مخاطب این حملات فقط یک ساختمان یا یک تأسیسات نیست، بلکه موجودیتی به نام جامعه ایران هدف قرار گرفته است.

🔹جامعه‌ای که زبان مشترک، تاریخ مشترک، فرهنگ مشترک، خاطره مشترک و نمادهای مشترک دارد، می‌تواند از خود دفاع کند، اما اگر این پیوندها تضعیف شوند، افراد به مجموعه‌ای پراکنده تبدیل می‌شوند که توان ایستادگی جمعی را از دست می‌دهند

متن کامل:

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1118986


@nazarac