بچه‌ها، یه چیزی که واقعاً خودم سعی می‌کنم انجام ندم، قضاوت کردن زندگی آدما از روی چیزیه که بهم نشون می‌دن.

وقتی می‌بینم یکی داره خوش می‌گذرونه، خوشحاله و حالش خوبه، با خودم نمی‌گم «چه بی‌دغدغه‌ست» یا «وای، خوش به حالش!» چون اون آدم لزوماً قراره نیست مشکلاتش رو به من نشون بده. و من هیچی از گذشته، کودکی، مدل بزرگ شدن و چیزایی که توی زندگیش تجربه کرده نمی‌دونم.

ما معمولاً فقط یه بخش کوچیکی از زندگی آدما رو می‌بینیم، نه تمام چیزی که پشت لبخندهاشون، انتخاب‌هاشون و حال خوبشون وجود داره.

پس به نظرم بهتره به‌جای اینکه زندگی خودمون رو با چیزی که از زندگی بقیه می‌بینیم مقایسه کنیم، یادمون باشه که ما از داستان کامل هیچ‌کس خبر نداریم. نه می‌دونیم هرکسی چه مسیری رو اومده، نه می‌دونیم برای رسیدن به همین نقطه چقدر تلاش کرده یا چه چیزایی رو پشت سر گذاشته.

آخرش هم قرار نیست زندگی آدما رو از روی چند تا تصویری که ازشون می‌بینیم قضاوت کنیم؛ همون‌طور که دوست نداریم کسی هم تمام زندگی ما رو از روی چیزایی که بهش نشون می‌دیم قضاوت کنه.