برا خودم گریه می‌کنم. برای احساسی که حیف شد. برای چشمام که بیش از حد اذیت شدن. برای آدمی که الان روحم داره حمل میکنه اما نمی شناسمش. من گریه می‌کنم چون دلم می‌خواست فقط به عنوان یه خاطره خوب تو قلبم بمونی که بعدها بارها و بارها برای بقیه تعریف کنم و بخندم نه حسرتی که تا میام به زبون بیارم اشکام میریزن. گریه می‌کنم چون دلم برا صدات و اون لحن احمقانه حرف زدنت تنگ شده. گریه می‌کنم چون دوستت داشتم. گریه می‌کنم چون دیگه دوستت ندارم. تازه گریه که چیزی نیست، قلبم اگه میتونست اون لحظه از سینه درمی‌اومد، فرار میکرد انقدر که اروم و قرار نداشتم. گریه می‌کنم و میدونم این گریه‌ها یه روزی تموم میشن، همونطور که الانشم خیلی کمتر شدن. گریه‌ها تموم میشن و از تو فقط یه حسرت میمونه تو گوشه ذهن من برای روزی که اینارو برای نوه‌م تعریف کنم و امید داشته باشم اون شبیه مادربزرگش انقدر دیوونه‌ی احساساتش نباشه‌.