واژه واژه درد می بارد به رویِ دفترم
حال من از بد گذشته از همیشه بدترم

هی شما گفتی که بهترمیشود احوال من
خسته ام  از  زندگی  و  زخمهای پیکرم

دست در دست رقیبِ نانجیبم داده ای
باز هم تکرار آن پشت و حریفِ خنجرم

در کنارش دیده ام لبخند  نازی میزنی
غافل از آهِ  منیِ و این دو چشمان تَرم

آسمان  در  باورم  پیوند  دارد با زمین
آتشی  افکنده ای در سینه و بال و پرم

سوختم,  پرپر زدم, بیهوده جان را باختم
بعد از این راحت نمیخوابم درون بسترم

بازهم با چَشمِ زیبایت به دل زخمی بزن
من  تمام  زخمهایت  را  به جانم میخرم...