آیا تو همان خدایی هستی که میانِ آدم‌ها و بلاها دیواری نامرئی می‌کشی؟! که برای لحظه‌هایی که حادثه تا یک‌قدمیِ ما می‌آید، دستی می‌فرستی و بازش می‌داری؟ که برای شب‌های طولانی، صبح؛ برای دل‌های شکسته نشانه می‌فرستی؟! آیا تویی که بر کودکان فرشته می‌گماری؟ که نمی‌گذاری صندلی‌ای خالی بماند، چراغی بی‌صاحب شود؟‌ آیا تویی؟ ای نگهبانِ بی‌خواب، برای خوشه‌خوشه لطفی که بر سرمان می‌ریزی، ممنونم. برای نگهبانانِ غایبی که از چشمِ ما پنهان‌اند و تو، بی‌آنکه بدانیم، شب و روز بر سر راه ما می‌گذاری‌شان.

_در سجده‌های گریه‌آلود نمازِ صبح؛