گاهی یک ساز سال‌ها فقط نقش همراهی‌کننده دارد، گوشه‌ای آرام در کنار ملودی‌ها.
اما یک نفر می‌آید و همان ساز را به صحنه‌ی اصلی می‌برد.
بهمن رجبی برای تنبک چنین بود.

او در سال ۱۳۱۸ در رشت به دنیا آمد. نوجوانی‌اش با صدای موسیقی گذشت و خیلی زود راهی تهران شد تا از محضر استادان موسیقی ایرانی بیاموزد.
رجبی ساز تنبک را نه فقط با دست‌ها، که با ذهن و نگاه تازه‌اش نواخت؛ با ریتم‌هایی که گاهی نجوا بودند، گاهی گفت‌وگوی پرشور دست چپ و راست.

کتاب‌ها و آموزش‌هایش، نسلی از نوازندگان را پرورش داد.
برای شاگردانش، تمرین تنها کوبیدن بر پوست نبود؛ سفری بود به دل ریتم، به عمق گفت‌وگوی انسان و ساز.

امروز خبر رسید که بهمن رجبی دیگر در میان ما نیست.
اما رد انگشت‌هایش بر پوست تنبک، هنوز زنده است و خواهد ماند.