💡نکته: علاوه بر تحریک مجاری هوایی، بوی تند و زننده دسفلوران نیز عامل مهمی در ایجاد مقاومت و اضطراب کودک حین القا است که آن را برای القای استنشاقی کودکان نامناسب می‌کند.
🎯مقیاسِ قدرت بیهوشی؛ MAC
📌 برای اینکه بفهمیم یک داروی بیهوشی چقدر قوی است، از معیاری به نام MAC استفاده می‌کنیم.
🔤 مخفف Minimum Alveolar Concentration (حداقل غلظت آلوئولی) است.
🫁 غلظتی از داروی استنشاقی در آلوئول‌های ریه است که باعث می‌شود ۵۰ درصد از بیماران، در پاسخ به یک تحریک دردناک (مثل برش جراحی)، هیچ حرکتی نکنند.
⬇️ هرچه عدد MAC کمتر باشد، یعنی دارو قوی‌تر است (چون با مقدار کمی از آن، اثر بالینی ایجاد و بیمار بیهوش می‌شود).
⬆️ هرچه عدد MAC بیشتر باشد، یعنی دارو ضعیف‌تر است (چون نیاز به غلظت بیشتری داریم تا همان اثر بالینی را بگیریم).
🩸حلالیت خون/گاز؛ عامل سرعت در خواب و بیداری
این شاخص تعیین‌کننده «سرعت اشباع» خون و در نتیجه «سرعت القا و بیداری» بیمار است.
📉 حلالیت پایین (Low Solubility)
خون تمایل کمی به حل کردن دارو دارد. بنابراین فشار جزئی دارو در آلوئول به سرعت بالا رفته و سریعاً به مغز می‌رسد.
نتیجه بالینی: القا و بیداری سریع (مانند دسفلوران ⚡).
📈 حلالیت بالا (High Solubility)
خون حجم زیادی از دارو را قبل از رسیدن به فشار هدف، در خود جذب می‌کند. این «تأخیر در اشباع»، رسیدن دارو به مغز را کند می‌کند.
نتیجه بالینی: القا و بیداری کندتر (مانند ایزوفلوران 🐢).
💡 قانون طلایی
هرچه ضریب حلالیت کمتر باشد، سرعتِ تغییرات سطح بیهوشی (شروع و پایان) بیشتر و کنترل آن دقیق‌تر است.