Proxy Stars | پروکسی

احساس میکنم یه چیزی توی دلم هست که نمیتونم کامل براش اسم پیدا کنم، نه کاملاً غمه، نه کاملاً آرامش، یه حس مبهمه که بعضی روزها سنگین‌تر میشه و بعضی روزها فقط گوشه‌ای از ذهنم میشینه. احساس میکنم خیلی چیزها رو تحمل کردم بدون اینکه دربارشون حرف بزنم، خیلی مسیرها رو رفتم بدون اینکه مطمئن باشم به کجا میرسم و با این حال هنوز یه جایی درونم هست که نمیخواد دست از ادامه دادن بکشه، همون جایی که با وجود تمام خستگی‌ها هنوز آروم زیر لب میگه شاید فردا کمی بهتر باشه.


پروکسی

‏وضعیت موسیقی مملکت جوری شده که بعضی آهنگ‌هایی که با هوش مصنوعی ساخته میشن از آهنگ‌های خیلی از خواننده‌های جدید بهتره


پروکسی

‏یکی از سخت ترین پذیرش‌های زندگی
پذیرش اینه که:
تو یک نفر رو دوست داری
اما اون متقابلاً به تو عشق و علاقه‌ای نداره
قبولش خیلی سخته چون حست درگیرشه
اما اگه بتونی واقعیت رو بپذیری
هم زودتر دل میکنی
هم سریع تر رها و آزاد میشی
و هم میری به دنبال کسی که به دنبال تو باشه


پروکسی

شاید هیچ‌وقت اون دوستی نباشم که هر روز بهت زنگ می‌زنه ولی همیشه اون رفیقی می‌مونم که وقتی کل دنیات رو سرت خراب شد می‌تونی بهش تکیه کنی.‏


پروکسی

قشنگ ترین دیالوگی که شنیدم نصحیت یه پیرمرد بود که میگفت:

«یه زندگی خصوصی همیشه برنده اس!
مخفی نگهش دار تا زمانی که برنده بشی..!»
چقدر این جمله عمیقه!


پروکسی

گاهی وانمود می کنند تو ادم نادرستی هستی؛
تا برای نادرستی هایی که در حقت کردند، احساس گناه نکنند.


پروکسی

سوار ماشین بودیم و بابام بدون هیچ منطق مشخصی می‌گفت توی کرمانشاه چون همه باهم آشناییم تصادف نمی‌کنیم.
چند دقیقه بعد دیدیم یه ۴۰۵ از روی پل پرت شده توی یه خونه.
بابام گفت اگه تصادفم بکنیم اینجوری تصادف میکنیم :)))
یه جا کم بیار مرد


پروکسی

اما اگر کسی بتواند در من چیزی را ببیند که نشانش نمی‌دهم،
در من چیزی پیدا می‌کند که فقط و فقط برای اوست.

پروکسی

‏‌
محموددرویش یه جمله قشنگی داره که میگه:
من اگه تصمیم بگیرم نبینمت،
تو روی مژه هامم که بشینی
دیگه نمی بینمت...


پروکسی

داشتم فکر میکنم بعضی سوتفاهم‌ها و دلخوری‌ها حتی نوع شدیدش، با چهار پنج دقیقه حرف زدن حل میشه. حرف نمیزنیم و کم‌کم یه زخم کوچیک چرک میکنه و باعث قطع روابط دوستانمون میشه.


پروکسی

کلا این فرهنگ ما که واسه همه مناسبت‌ها «سفره» می‌چینیم بامزه‌س.
سفره‌ی یلدا، سفره‌ی عقد، سفره‌ی عید… 🥹


پروکسی

اینکه «ما هیچوقت نمیدونیم اخرین بارها کیه» واقعا دردناکه.


پروکسی

من قوى باشم؟
من با حال بد مهمونى رفتم رقصيدم،
شوخى كردم خنديدم،
با خانواده مسافرت رفتم و وانمود
كردم خوبم.
رفیقامو دلداری دادم، کارامو خیلی بهتر از قبل انجام دادم،
من توحال بدم هركارى كه فكرشو كنی انجام دادم،
چی ميدونى از من كه ميگی قوى باش؟
كى ميدونه تا اين مرحله از زندگی
چند بار مردم و زنده شدم ولى بقيه از من فقط لبخند ديدن.


پروکسی