«گاهی باید پذیرفت که بعضی از درها قرار نیست باز شوند؛ نه به این دلیل که کلیدی نداریم، بلکه به این خاطر که آن طرفِ در، دیگر چیزی برای ما وجود ندارد. گذشتن، بزرگترین هنری است که یک انسان میتواند بیاموزد.»
معمولا به کسایی که دوستشون داری بیشتر از یک بار فرصت میدی، این حس که هنوز انگار نمیخوای از دستشون بدی با اینکه میدونی لیاقتشو ندارن؛ این غمگین کنندهترین ضعف یه آدمه.
خطرناک ترین آدمایی که دیدم اونایی بودن که واقعا خودشونو آدم خوبی می دونستن... در حالیکه هر داستانی رو به نفع خودشون تغییر میدادن، از هر مسئولیتی فرار می کنن، و هیچ وقت گردن نمی گیرن که شاید به کسی آسیب زده باشن. توی ذهنشون اونا هیچ وقت مقصر نیستن.. ولی عجیب اینجاست که همیشه بقیه مقصرن
والا ما نه هدفمون پول بود نه تیغ زدن نه قیافه نه عشق و حال مفتی ! کم و بیش تو خونه بابامون دیده بودیم اینارو ! ما یه مرد واقعی و حامی میخواستیم که باهاش بسازیم و رشد کنیم ! دو دقیقه بشینیم کنارش حرفامونو بفهمه ! مواظبمون باشه در برابر این دنیا و آدماش ! اونم که هیچوقت نشد…
بعضی آدمها وقتی دوستشون داری مضطرب میشن و فاصله میگیرن. نه چون نمیخوان عشق بگیرن؛ چون تجربه کردن که هر نزدیکیای دیر یا زود با درد، طرد شدن یا از دست دادن همراه میشه..