حالِ ما خوب است.
خوب، شبیه تمام بغض‌هایی که هنگام واکسن زدن به بازوی نحیفِ بچگی‌هامون قورت دادیم و سری که چرخاندیم و مشتی که محکم گرفتیم و چشمی که بستیم که مثلا یعنی، نمی‌ترسیم.
شبیه زخم عمیقِ زانوهایمان که زیر شلوار خونین و خاکی‌مان پنهان کردیم و لنگ لنگان و با تمام درد، لبخند گشادی زدیم و دنبال گوشه‌ی خلوتی برای جیغ کشیدن گشتیم.
ما خوبیم،
همین که بد نیستیم، خوبیم ..
همین که می‌خندیم، راه می‌رویم و ادامه می‌دهیم ؛
یعنی خوبیم،
خیلی خوب.


پروکسی