کنسرت شجریان، آیینه جامعه ما

✍️ دکتر مرتضی کریمی، انسان‌شناس

همه چیز بهانه است، برای یادگیری. هر اتفاقی که در طول زندگی ما می‌افتد یک امکان است که به خودی خود نه مثبت است نه منفی. واکنش ما به آن اتفاق است که به آن معنا و جهت می‌دهد. امکانی که می‌تواند بدل به فرصت شود یا برعکس بدل به نکبت و مصیبت.

من نمی‌خواهم به خطا یا صواب بودن انتخاب #همایون_شجریان بپردازم. هر روز اتفاقی از این قبیل می‌افتد که افکار عمومی را به خودش مشغول و آدم‌ها را به جان هم می‌اندازد و مهمترین داشته ما که همانا اتحاد و همدلی است را نشانه گرفته است (آنکه فردوسی سی سال برایش زحمت کشید، شاهنامه نبود، نامه‌ای بود به تک تک ما برای حفظ اتحاد و خاک این سرزمين).

می‌دانم در این زمانه کنار کشیدن و هو کردن دیگران و دشنام دادن به حکومت ببشترین هورا و تشویق را دریافت می‌کند، و برای برخی نان و برای یک سری نام و برای عده‌ای هر دو را به همراه می‌آورد.

شخصا در درستی انتخاب همایون تردید دارم اما در غلط بودن واکنش جمعی هیچ شکی ندارم. من بسیار کمتر دیده‌ام که ما از یک کار خوب از یک آدم درست، که سلبریتی نیست و کم هیاهو است، که تبلیغات خاصی پشتش نیست، آنقدر حمایت کنیم که به یک کار یا آدم که به نظرمان غلط است حمله می‌کنیم.

شاید بیشتر این سرزنش‌ها که می‌کنیم فرافکنی و فرار از احساس بی‌قدرتی‌ خودمان است. چون کار دیگری نمی‌توانیم بکنیم.
آزادی و آبادانی این خاک به نظر من در گرو این است که ما «کاری دیگر» بکنیم و اگر خودمان توانش را نداریم از کارهای مثبت دیگری که دیگران می‌کنند حمایت کنیم.

#سوزان_سونتاک جایی نوشته است فقط کسی حق دارد از بدبختی مردم عکس بگیرد که بخواهد برای آنها کاری انجام دهد. بر همین منوال از نظر من در شرایط کنونی کشور که امید از آب کمیاب‌تر است و وضعیت همبستگی ملی و فرهنگی از وضعیت برق بحرانی‌تر، و دلسوزان واقعی ایران در انزوا و گوشه‌نشین، کسی حق سرزنش کردن دیگران را دارد که خودش کار مثبتی انجام بدهد یا حداقل از یک کار خوب حمایت کند.

در غیر این صورت ما همه سرمایه‌ها و داشته‌های اجتماعی و فرهنگی خود را به مرور زمان از دست خواهیم داد و فرمان به دست همان‌هایی خواهد افتاد که از این وضعیت سود می‌برند. آنها که شیفته فرمان دادن هستند، چه در داخل چه خارج کشور.
.
.
.
.
@mortezakarimi77