Morteza Bashsiz مرتضی باشسیز

تصمیم گرفتم توی صحبت‌ها اگه یکی ازم پرسید که یکی از چیزایی که بهش خیلی افتخار میکنی رو نام ببر، بهش جواب بدم هرگز اینستاگرام نداشتم

احتمالا اون خیلی خوشش نیاد ولی خب خودم خیلی کیف میکنم 😎

یکی قرار بود پسوورد یه سخت‌افزاری رو بهم بده که بعدش خودم عوضش کنم، کلی ژانگولر زد تا اون پسوورد رو از طرق مختلف به صورت امن بهم بده. از لینک‌های رمزنگاری شده یبار مصرف مختلف استفاده کرد و بخش‌های مختلف پسوورد رو جداگانه بهم داد و در نهایت بخش آخرش رو هم بهم توی تماس صوتی رمزنگاری شده یک بار خوند.
قشنگ مثل یه پازل بود وقتی چیدمش کنار هم دیدم یه چیزی توی این مایه‌هاست
qwert123
بعد من بهش میگم آدم حسابی تو این پسوورد رو چه پرینت بگیری بچسبونی روی دستگاه و چه مثل پازل بهم منتقل کنی توی نیم‌ساعت، هیچ فرقی نداشت واقعا

اینجاست که میگن فلانی یه چیزی شنیده ولی به معناش نرسیده

نکنید از این کارا
وقتی خود پسوورد اینقدر ساده و روان هست که فکر کنم توی دیکشنری پسووردها جزو ۱۰۰ تلاش اول همه هکرهاست دیگه اینهمه ژانگولر آفتابه خرج لحیمه
یا پسوورد نزار یا اگه میزاری یه چیز درست بزار اگرم یه همچین چیزی میزاری دیگه اینهمه ژانگولر نزن. این پسوورد واقعا بودن و نبودنش هیچ فرقی نداره

یکی تو قطار بود
یه ساندویچ پنیر داشت بوی چُس میداد
هی از ظرفش در میاورد یه گاز میزد و دوباره میزاشت تو ظرفش و بعد از چند ثانیه بازم تکرار میکرد
یه ذره ساندویچ رو توی شاید ۲۰ تا گاز خورد و هر بارش انگاری یک چُس میزد

یبار درش آوردی بزار باز بمونه، تا آخر بخور تمومش کن ما تحمل میکنیم

اون موقعی که همه از چپ و راست و بالا و پایین و جلو و عقب بهمون رویا و امید الکی میفروختن، اریک جزو معدود آدمایی بود که واقعیت رو به بقیه نشون میداد
فحش میخورد ولی من باور داشتم حرفاشو
حالا خوبه اونایی که مسخرش میکردن برگردن و از نو بخوننش

یه روزی توی آینده نزدیک که احتمالا ما هم ببینیمش، کرنل فعلی لینوکس رو میزارن توی موزه و برنامه‌نویس‌های آینده (من میگم پرامپت بنویس‌های آینده) میان بازدید میکنن و پشماشون میریزه که در گذشته چگونه برنامه‌نویس‌ها توانستند چنین کدی رو بدون پرامپت دادن به هوش مصنوعی بنویسن

#ریدم‌به‌آینده

واقعا لذت بخش بود
https://youtube.com/shorts/KPpTVwXcWKk?si=TM35wvSkJaUuu1ng

یعنی هربار یه چیزی میبینم از خلاقیت اینا توی کسشعر
بعد با خودم میگم این دیگه آخرشه
بعد یه چیز جدیدی رو میکنن پشمام فر میخوره

پ.ن
پشمام فر میخوره نه اینکه تعجب کنم چون خیلی وقته دیگه متعجب نمیشم و به قول اریک اگه تعجب میکنی یعنی اینارو خوب نشناختی

بیاید ماهم یه سامانه درست کنیم به نام «کلاج»

کلاج مخفف
ک-ر لای اثناعشر جاعش

بچه‌ها
بیاید علاج همه دردها رو پیدا کردم

یاد اون سخن افتادم که

من ورزش نمیکنم ولی ورزشکاران را چرا

من برنامه نویسی نمیکنم ولی برنامه‌ها را چرا

یه تبریک دیگه هم به اونایی بگم که تا دیروز فرق کامپایل و تفسیر رو نمیدونستن ولی امروز تو یک ساعت ۱۲۰۰۰ خط کد میزنن
روز شما هم مبارک گوگولیای شیطون

من برنامه نویس نیستم
ولی روز برنامه نویس رو به برنامه نویس‌ها تبریک عرض میکنم
امیدوارم اشتراکهای چت‌جی‌پی‌تی و کلاود و بقیه AIهاتون همگی براه باشه

الان فهمیدم اونجا که پرپکان یهو وسط صحبت اون بنده خدا پرسید «به شما ناهار هم دادن اینجا یه نه؟» دلیلش چی بوده
کسخل مغزش بعد از ۳ دقیقه ریست می‌شده و اون بنده خدا هم حرفش بیشتر از ۳ دقیقه طول کشیده

فقر فقط به معنی کمبود پول نیست؛ فشار مالی می‌تواند روی توانایی ذهن و تصمیم‌گیری ما هم تأثیر بگذارد. تحقیقات دانشگاه پرینستون نشان داده وقتی فرد دائماً درگیر این است که چطور اجاره، قبض‌ها یا هزینه‌های ضروری زندگی را پرداخت کند، بخش زیادی از ظرفیت ذهنی‌اش صرف همین نگرانی‌ها می‌شود. در نتیجه تمرکز و انرژی کمتری برای کارهایی مثل برنامه‌ریزی، یادگیری و تصمیم‌گیری درست باقی می‌ماند. در این پژوهش، فشار ناشی از مشکلات مالی باعث افت عملکرد شناختی‌ای شد که در برخی آزمایش‌ها معادل حدود ۱۳ واحد IQ بود؛ اثری قابل‌توجه که البته موقتی است و به معنی کاهش دائمی هوش فرد نیست.

این موضوع می‌تواند یک چرخه ایجاد کند: کمبود پول باعث فشار و درگیری ذهنی می‌شود، فشار ذهنی احتمال اشتباه و تصمیم‌های ضعیف را بیشتر می‌کند و این اشتباه‌ها ممکن است مشکلات مالی بیشتری ایجاد کنند. بنابراین همیشه نمی‌توان گفت افراد فقط به دلیل تصمیم‌های بد در شرایط مالی سخت باقی می‌مانند؛ گاهی خودِ شرایط سخت مالی، تصمیم‌گیری درست را دشوارتر می‌کند. به زبان ساده، وقتی ذهن دائماً درگیر این باشد که «چطور از پس امروز بربیایم؟»، فکر کردن و برنامه‌ریزی برای فردا سخت‌تر می‌شود.

https://www.princeton.edu/news/2013/08/29/poor-concentration-poverty-reduces-brainpower-needed-navigating-other-areas-life

امروز داشتم با یه پسر ۱۹ ساله یه مشکلی رو دیباگ میکردم
دیدم یه کامندی استفاده کرد که من بعد از ۱۵ سال استفاده از اون کامند تازه این مدل استفادشو دیده بودم
من سالهای سال برای چک کردن حجم فایلها از کامند du استفاده میکنم ولی این مدلی که این پسر استفاده میکرد این بود

[/]># du -xhd1 .
16K  ./lost+found
16M  ./etc
86M  ./mailu
4.0K  ./mnt
12K  ./srv
23G  ./home
314M  ./opt
170M  ./root
19G  ./var
14G  ./usr
55G  .
[/]>#

دقت کردم دیدم که چقدر این سوییچ‌های این کامند درست و دقیق هست
بهش گفتم تو بهم یه چیز خیلی خفن یاد دادی و منم میخوام بهت یه چیز خفن یاد بدم و بهش اینو گفتم

[/]># ip -br -c a
lo               UNKNOWN        127.0.0.1/8 ::1/128 
enp0s31f6        UP             ip.ip.ip.ip
wlp4s0           UP             ip.ip.ip.ip
wwp0s20f0u6      DOWN           
[/]># 

نتیجه گیری من از این داستان اینه که خیلی وقتا من دارم یه روشی رو میرم و جواب هم میگیرم و الزاما سریع‌ترین مسیر نیست ولی این دلیل نمیشه که اشتباه باشه.
اینطور چیزا مثل دست‌خط میمونه و برای هرشخصی میتونه متفاوت باشه شاید زشت و زیبا‌ معنی داشته باشه ولی درست و غلط بودن معنی نداره

وقتی انواع هوش مصنوعی‌ها رو روی گوشیت نصب داری