توی زندگی یکشخص ممکنه بارها بشنوه که بهش میگن نمیتونی، دیر شده، تو برای این ساخته نشدی و چیزهایی از این قبیل. و پاسخ همیشه سرافکندگی نیست، گاهی شخص میگه میدونم که دیر شده، میشنوم، میفهمم، اما بازم ادامه میدم. این درک که توی جهان به این بزرگی، جایی که یکدرخت بهتنهایی میتونه بیشتر از هزاران برگ داشته باشه امکان نداره هیچ مسیر دیگهای برای من وجود نداشته باشه. وقتی شخص از شکست وحشت داشته باشه، سرعتش رو کمتر میکنه تا لیز نخوره. اما وقتی باور کلی درمورد شکست کنار زده میشه و شخص با خودش کنار میاد که شکست بخشی از مسیره، نه پایان اون، ترس قدرتش رو از دست میده.
یهیادآوری دوستانه، جهان هرگز تضمین نمیکنه که تلاشِ تو نتیجه داره. تو انتخاب میکنی که با وجود عدم تضمین، حرکت کنی.