وقتی چهار دست، رقص مرگ را می‌نوازند...

رقص مرگ؛
افسانه‌ای قدیمی درباره‌ی شبی که با رسیدن نیمه‌شب، مرگ از راه می‌رسه و مردگان رو از
قبرها بیرون میاره تا برای یک شب، همراه او ‌‌‌ ‌برقصن.
‌ـ Camille Saint-Saëns این تصویر رو به موسیقی تبدیل کرد؛
مرگ با ویولنش آغاز می‌کنه
و مردگان یکی‌یکی به رقص درمی‌آیند.
صدای استخوان‌ها و قدم‌ها
در دل شب با موسیقی درهم می‌آمیزه
و رقص تا صبح ادامه پیدا می‌کنه.
قطعه با فضایی مرموز و بازیگوش شروع می‌شه، اما کم‌کم ریتمش شدت می‌گیره؛
انگار این مهمانی عجیب داره از کنترل خارج می‌شه.
اما با طلوع صبح، همه‌چیز تمام می‌شه؛
مردگان برمی‌گردن و رقص مرگ به پایان می‌رسه.

شاید همین تضاد، دلیل جالبی برای حضور این قطعه در Four Hands: Two Sonatas باشه.
اینجا هم موسیقی با گذشته و سرنوشت گره خورده؛ و اجرای چهاردستِ بی‌او و جونگ‌یو
لحظه‌ایه که دو نفر، با وجود فاصله‌ها،
برای چند دقیقه دوباره یک ریتم مشترک پیدا می‌کنن.