ستاره های سربی فانوسکای خاموش
منو هجوم گریه از یاد تو فرامـــوش 
تو بال و پر گرفتی به چیدن ستاره
دادی منو به خاک این غربت دوباره
دقیقه های بی تو پرنده های خستن
آیینه های خالی دروازه های بستن
اگه نرفته بودی جاده پر از ترانه...
کوچه پر از غزل بود
به سوی تو روانه
اگه نرفته بودی گریه منو نمی برد
پرنده پر نمی سوخت
آیینه چین نمی خورد
اگه نرفته بودی و اگه نرفته بودی
شبانه های بی تو یعنی حضور گریه
با من نبودن تو یعنی وفور گریه!...
از تو به آیینه گفتم
از تو به شب رسیدم
نوشتمت رو گلبرگ
تورو نفس کشیدم
از رفتن تو گفتم ستاره دربه در شد
شبنم به گریه افتاد
پروانه شعله ور شد