💢 جنگ رمضان: نوشته سی‌وششم: سقوط علی‌الطاهر و چالش‌های فراروی حزب‌الله

🕘 15شهریور 1405
 1️⃣ بخش اول

✅ سقوط ارتفاعات استراتژیک علی‌الطاهر در جنوب لبنان موجی از نگرانی‌های ‏سیاسی و رسانه‌ای را میان علاقه‌مندان به محور مقاومت ایجاد کرده است. پرسش اساسی آن است که ‏چرا حزب‌الله تا این اندازه آسیب‌پذیر و شکننده شده و آیا اساسا زین پس توان مقاومت و نگه‌داشت ‏جغرافیای خود را خواهد داشت یا کار را باید تمام شده دانست؟

❇️ به اختصار و بی هیچ تعارفی وضعیت لبنان و حزب را می‌توان این‌گونه صورت‌بندی کرد:‏

‏1️⃣ سقوط مناطق جنوب لبنان نه مساله جدیدی است و نه با توجه به تفاوت سطح تکنولوژی دو طرف ‏امری خارق‌العاده و نشدنی. در ژوئن 1982 اسرائیل از نقطه صفر مرزی تا بیروت را در عرض تنها ‏سه روز طی کرده و چریک‌های فلسطینی را تا تونس عقب راند. بی هیچ تعارفی اسرائیل امروز از توان ‏نظامی بیشتری نیز برای رسیدن تا بیروت و اشغال پایتخت برخوردار است. کما آن که توان رسیدن تا ‏دمشق را هم دارد. کما آن که در جنگ 33 روزه سال 2006 نیز توان رسیدن به بیروت را داشت و چه ‏بسا آسان تر از امروز. برای ماشین نظامی تا بن دندان مسلح اسرائیل (به ویژه در شرایط تاب‌آوری ‏اجتماعی بی‌سابقه جامعه اسرائیل در پسای هفت اکتوبر و نیز تفوق اطلاعاتی بی‌نظیر رژیم در عصر ‏اینترنت و بیگ دیتا) ماموریت نشدنی (از جنس بمباران، شکار و اشغال) وجود ندارد. جدای از طمع ‏اسرائیل به تبدیل جنگ میان خود و حزب الله به جنگ مقاومت با دوگانه دمشق-بیروت در آینده نزدیک، ‏موانع اصلی اما میزان آمادگی رژیم در قبال افزایش تلفات، کیفیت نگه‌داری و اداره اراضی اشغالی و تا ‏اندازه کم‌تری ترتیبات سیاسی منطقه‌ای و بین‌المللی (برای مثال پافشاری ایران بر گنجاندن پرونده لبنان در ‏آتش‌بس با امریکا) است.

‏2️⃣ با این حال شاید این سوال مهم فراروی دنبال‌کنندگان باشد که چرا جنوب لبنان و علی‌الطاهر (و احتمالا ‏در آینده نه چندان دور نبطیه و دیگر پایگاه‌های حزب‌الله در جنوب) تا این اندازه کم‌هزینه سقوط کرده یا ‏می‌کنند؟ چرا حزب‌الله آن طور که باید یا توقع می‌رفت نمی‌جنگد؟ آیا توقعات اشتباه بوده و ظرفیت ‏حزب‌الله همین اندازه بوده یا مشکلی پیش آمده است؟
پاسخ به این پرسش‌ها و عوامل وصول حزب‌الله به وضعیت کنونی را می‌توان در چند محور خلاصه ‏کرد:‏

🟧 الف: از تحولات امروز که فاصله بگیریم، مساله نخست را باید در سقوط دمشق جست. اگرچه سوریه و ‏لبنان دو کشور در ظاهر مستقل هستند اما در حقیقت مرزهای سیاسی رسمی میان آن‌ها بر بستری تاریخی ‏شکل گرفته که در آن پیوندهای اجتماعی، اقتصادی، جغرافیایی و امنیتی بسیار عمیق و غیرقابل‌انکاری ‏وجود داشته است. ‏
تحولات تاریخ معاصر گواه آن است که تحولات و سیاست‌ها در بیروت، تا اندازه زیادی تابعی از معادلات ‏در دمشق است. از سیاست خارجی گرفته تا توازن داخلی قدرت، آرایش گروه‌های مسلح، روابط با ‏اسرائیل و حتی روند بازسازی سیاسی این کشور کوچک و زیبا‎.‌‏ در چنین شرایطی دست بالا در لبنان ‏هماره از آن کسی است که موفق شود اراده مثبت دمشق را با خود به همراه داشته باشد و طبیعتا دست ‏پایین از آن کسی که با وتوی دمشق مواجه باشد.‏
در نتیجه چنین پیوند و رابطه و تاثیروتاثر متقابلی است که تقلیل دمشق و سوریه به یک کریدور لجستیکی ‏برای حزب‌الله و مقاومت ساده اندیشانه و تقلیل گرایانه است. چه آن که خلال دهه‌های گذشته صِرف اراده ‏سیاسی دمشق برای حمایت و توسعه مقاومت در لبنان کارکردی به مراتب مهم تر از ویژگی کریدوری ‏این کشور (گذرگاه عبور سلاح از ایران) داشته است.‏

❇️ با توجه به چنین حقیقتی است که باید سقوط دمشق و روی کارآمدن یک دولت ضدشیعی-ضدمقاومتی در ‏سوریه را به معنی از دست رفتن اصلی‌ترین رکن وجودی مقاومت تلقی کرد. به ویژه آن‌که خلال ماه‌های ‏گذشته دولت احمدالشرع از موضع‌گیری‌های سیاسی خصمانه صِرف عبور کرده و وارد فاز اقدامات ‏عملی علیه مقاومت در لبنان شده است. سیگنال‌های مثبت وی در تعامل اسرائیل و اعلان عدم خصومت و ‏دشمنی با این رژیم، قطع مسیر زمینی ایران-عراق- سوریه-لبنان و برخورد با شبکه‌های انتقال سلاح و ‏پول مرتبط با حزب‌الله، تصرف و مصادره انبارهای سلاح حزب‌الله در القصیر و مناطق مرزی، گسیل ‏نیروهای نظامی به مرزهای لبنان، درگیری مستقیم با عشایر شیعه و ‏نیروهای حزب‌الله در مرز لبنان و در نهایت اعلان حمایت مکرر از دولت عون-‏سلام در پروژه خلع‌سلاح حزب‌الله بخشی از این اقدامات به شمار می‌آید.‏

✳️ مجموع این اقدامات منجر به آن شده است تا از زمان جنگ فوریه 2026 تاکنون، حزب‌الله برای مقابله با ‏حمله احتمالی دولت احمدالشرع لااقل یک سوم از ظرفیت‌های انسانی و تسلیحاتی خود را در منطقه بقاع ‏و مرزهای مشترک با سوریه در حالت احتیاط نگه دارد.‏


#جنگ_رمضان
#لبنان
#هادی_معصومی_زارع
#منبثات

@Monbathat