از یجایی به بعد دیگه هیچ تلاشی نمیکنی، اشک‌هات رو حروم نمیکنی، اعصابت رو بهم نمیریزی، نسبت به همه چیز خنثی میشی و میزنی به بیخیالی و میگی هرچی شد شد، اصراری برای بودنش نمیکنی، نه امیدی میمونه نه احساسی، حوصله اینکه بشینی ساعت‌ها بحث کنی و خودت رو ثابت کنی رو نداری، مقصر تو نیستی، همه آدم‌ها از یجایی به بعد خسته میشن، خسته از بحث، خسته از غصه خوردن و گاهی وقت‌ها بهترین چیز سکوته، سکوت خیلی چیزها رو میفهمونه.