✅چرا باید بیاموزیم؟

دانش، چراغ پرفروغی است در ظلمات سردرگمی‌ها که مسیر رشد و کمال حقیقی را پیش پای آدمی روشن می‌سازد. مال و ثروت با بخشش کاسته می‌شود و نیازمند نگهبان است؛ اما علم نه تنها با بذل و بخشش فزونی می‌یابد، بلکه خود، پاسدار و نگهبان آدمی در فراز و نشیب‌های روزگار است. شگفتا از کسانی که عمری را در تکاپوی آبادی تن سپری می‌کنند، اما روح تشنهٔ حقیقت خویش را از زلال معرفت و دانایی محروم می‌سازند.

ارزش حقیقی علم یعنی همین؛ یعنی تبدیل شدنِ انسان از موجودی منفعل و در بندِ تاریکی‌های جهل، به انسانی بصیر، آگاه و راهیافته به سرمنزل مقصود.

امیرالمؤمنین علی(ع) می‌فرمایند:

«يَا كُمَيْلُ، الْعِلْمُ خَيْرٌ مِنَ الْمَالِ؛ الْعِلْمُ يَحْرُسُكَ وَ أَنْتَ تَحْرُسُ الْمَالَ، وَ الْمَالُ تَنْقُصُهُ النَّفَقَةُ، وَ الْعِلْمُ يَزْكُو عَلَى الْإِنْفَاقِ.»

ای کمیل! دانش بهتر از مال است؛ علم پاسدار توست در حالی‌که تو باید نگهبان مال باشی، و مال با خرج کردن کم می‌شود ولی علم با بخشش و نشر فزونی می‌یابد.

نهج‌البلاغه، حکمت ۱۴۷

اندوختنِ دانشِ راستین، عبادتی مستمر و نوری است که خداوند در دل‌های مشتاق می‌افکند. بیاییم هر روزِ خویش را با یادگیریِ نکته‌ای تازه، فهمی عمیق‌تر از حقایق دین و هستی، و گشودنِ گرهی از کار دیگران به برکت دانایی زینت دهیم؛ چرا که انسانی که با علم زنده شود، نام و اثرش تا ابد جاودان خواهد ماند.

↶【به ما بپیوندید 】↷
┄┄┅┅┅❅🌼❅┅┅┅┄┄
https://telegram.me/joinchat/PBT1azBkqtOPKyK5