🔴 دوراهی سعادت و شقاوت
از ميان تمام موجوداتی كه خداوند تبارک و تعالی آفريده است ـ از موجودات عِلْوی و سِفْلی، از گروه فرشتگان مقرّب و سائر موجوداتی كه إيجاد فرموده، از موجودات عالم طبع و مادّه مانند حيوانات ـ فقط إنسان دارای يک خاصّه‌ايست مختصّ به خود، و آن اينكه: در تحت غرائز و صفات متضادّه بوده و دارای اختيار و عقل است و بدينوسيله به هر سو بخواهد می‌گرايد. و بر همين اصل از جانب خدا مكلّف به تكليف است[۱].
فرشتگان سماوی را خدا ايجاد كرده و به هر يک از آنها قدرت و علم و مأموريّت خاصّی داده است كه از آن مأموريّت نمی‌توانند تجاوز كنند؛ و لذا ترقّی و تكامل در آنها نيست. و سائر موجودات نيز از همين قبيل‌اند.
ولی انسان، مكلّف به تكليف است، و دارای اراده و اختيار و دارای مقام قابليّت و استعداد؛ لذا بواسطهٔ قرار گرفتن در تحت تربيت صحيح می‌تواند به ادب حقيقی مؤدَّب گردد و مقام كمال را طیّ كند؛ و به علّت عدم تربيت، آن جوهره و استعداد را ضايع نموده، و در نقصان متحجرّ می‌گردد و مُهر می‌خورَد.
اصل وجود انسان، قابليّت حركت بسوی سعادت و يا وقوف در ويرانه‌ٔ شقاوت است. و بنا بر اين اصل، بهشت و جهنّمی كه خداوند آفريده است، برای انسانی است كه دارای اراده و اختيار باشد و بتواند استعداد خود را برای وصول به كمال خود به فعليّت درآورد؛ يا به اختيار خود آن را خراب و ضايع نموده و در مرداب شهوات و أوهام فرو برده و متعفّن گرداند.
📚 معادشناسی، ج۲، ص۴
↶【به ما بپیوندید 】↷
┄┄┅┅┅❅🌼❅┅┅┅┄┄
https://telegram.me/joinchat/PBT1azBkqtOPKyK5
Post #95866
108