آنک در خلوت نظر بر دوختست
آخر آن را هم ز یار آموختست

خلوت از اغیار باید نه ز یار
پوستین بهر دی آمد نه بهار

#مثنوی_دفتردوم
#مولانا

کسی که درخلوت خود نظر از همه برگرفته
نظر بر خدای خود دوخته است
این کار را هم از یار
« انسانهای کامل و راهنما » آموخته است

خلوت و کناره گیری باید از اغیار
و همنشینان بد و افراد بد خو باشد
نه از یار و دوستان و محبوبان

همانطور که پوستین را در فصل زمستان
و برای مصونیت از سرما استفاده میکنند
نه در فصل بهار
که باتوجه به بیت اول مقصود
حضرت مولانا از بهار یار و محبوب
و افرادصالح هست
و دی افراد بد خو و اغیار و گناه کار
و مقصود از پوستین نیز همان
خلوت گزینی و کناره گیری برای محفوظ
و مصون بودن از گزند و بلایا است

هدف حضرت مولانا از بیان این ابیات
مراقبت است
و اینکه در همنشینی و انتخاب یاران خود
دقت داشته باش که اگر با انسانهای نیک
سرشت همراه شوی از نور وجودی آنها
تو نیز به کمال بیشتر خواهی رسید
و طریق سلوک در پیش خواهی گرفت

ولی همنشینی با اغیار و افراد بد سرشت
باعث فزونی گمراهی و ظلالت میشود
و انسان را از رسیدن به کمالات انسانی
و در پیش گرفتن طریقت حق و سلوک
باز میدارد


در حدیث صحیح آمده:

همنشین نیک مانند صاحبِ مُشک است
اگر از او به تو چیزی نرسد
از بویش به تو می رسد

و همنشین بد
مانند صاحب کورهٔ آهنگری است
که اگر از شراره اش به تو چیزی نرسد
از دودش به تو می رسد

📖فتوحات مکیه ۲۷/۱۳۲: ۵۶۰.

‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌┄✨❊🌼❊✨┄‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‎‌