زبان مسلطِ روشنفکری ایرانی «غر» است. از روز اول. از همان لحظه مواجهه با ایده مدرنیسم. در نظر او همه نمی‌فهمند. دولت نمی‌فهمد و توان شنیدن صدای او را ندارد. جامعه نمی‌فهمد چون عقب‌مانده است و مغزش کوچک است و کاراکترش مشکل دارد. باقی روشنفکرها هم نمی‌فهمند چون هیچ کدام به عمقی که «استاد» در آن شنا کرده نزدیک هم نشده‌اند.

زبان مسلط روشنفکری، «حل مسأله» نیست. او اساسا به زبان دیوانی‌ای صحبت می‌کند که دیگران نتوانند بفهمند و از اینکه فهمیده نمی‌شود هم شاد است و معنای خودش را از این تفاوت می‌گیرد. او حتی اگر ایده‌ای هم داشته باشد نمی‌تواند نیروهای اجتماعی را همگرا کند. زبان گفتگو با جامعه را بلد نیست. حرکت دادن جامعه را جزوی از مسئولیت خودش نمی‌بیند.

ما در سوییس زندگی نمی‌کنیم. باید در «همین» وضعیت، با همین آدم‌ها، با همین فرهنگ و حاکمیت و ایده‌ها کاری بکنیم. ما محکومیم به جغرافیا. به فکر کردن در چهارچوب واقعیت‌های روی زمین، به دور شدن از انتزاع و سالادسازی با کلمات. ما باید مسأله حل بکنیم. آینده ایران در همین است. حل مسأله به جای غر.

Hossein Hamdieh | حسین حمدیه (@HosseinHamdieh)

@mohem_mat