۱. من قلبا ایران را بسیار دوست دارم. پارسی‌ زبان بودن برایم بزرگترین نعمت و عنصر هویت است. توئمان خشم شدیدی نسبت به جامعه امروز ایران و این چند دستگی‌های ویرانگر دارم. مقصر اصلی بی‌گمان ... است، اما من دلم به حال چیزی بنیادین‌تر و وجودی‌تر می‌سوزد…
۲. اینکه ما سال‌هاست خزانه‌ی تاریخ و فرهنگ ایران را برای جبران شرارت‌ها، منفعت‌طلبی‌ها و خیره‌سری‌هامان مصرف کرده‌ایم. حالا این گنجینه دارد تمام می‌شود. دارد تمام می‌شود و من این را با تمام وجود حس می‌کنم. «رانت تاریخ ایران» به پایان خود رسیده است و دیگر ضامن بقای ما نخواهد بود.
۳. اگر نخواهیم به جای ستیز دائمی در جامعه، به راهی میانه برای احیای امر جمعی روی بیاوریم و نپذیریم ایران برای همه‌ی ایرانیان -اعم از دیندار و غیر دیندار، شهری و دهاتی و…- است (آنچه جز با مدارا میسر نیست)، از ایران جز ویرانه‌ای چندپاره و هویتی منقرض شده در تاریخ باقی نخواهد ماند.

https://x.com/AliHejaziYazdi/status/2109221158218522999

@mohem_mat