باید خود را پیدا کنم. در میانه هیاهوهای پوچ! خلوتی باید با تو که تمام منی. همه چیز از تو شروع می شود. تو سرچشمه هر خیری و من وصله ناجورِ این میهمانی شگفت انگیز. رمضان آمده . برای منی که رجب و شعبان را نفهمیده ام، چگونه فهم و درک رمضان شدنی است. تقریبا محال است. اما امیدم به تو است خدای حرّ کربلا! خدای رسول ترک! خدای علی گندابی. خدای دقیقه نودی های جا مانده از غافله بندگی. اگر میزبان تویی باید روی کرم و بزرگی میزبان حساب کرد. هر چه میهمان بیچاره تر میزبانی چون تو مهربان تر. مرا بچشان از جرعه های نابِ قرآنت. مرا بچشان از جوشن و افتتاح و ابوحمزه و مجیرت. این فاصله ها را چه کنم!
این زبانی که گناهان لالش کرده (فراز از دعای ابوحمزه) جز با کرمت باز نخواهد شد. یا علی و عظیم

@Mohebdesign