انفال؛ نقابِ الهی برای غارتِ ملی

✍️حمید آصفی
مصطفی میرسلیم، در آخرین افاضات خود، بحث «انفال» را پیش کشیده است. او با توسل به تعاریف فقهی، سعی دارد این‌گونه القا کند که منابع زیرزمینی و ثروت‌های طبیعی این سرزمین نه متعلق به مردم، که ملکِ طلق «ولی‌فقیه» و در اختیار حکومت است. این روایت، بیش از آنکه دینی باشد، یک «پوشش ایدئولوژیک» برای بزرگ‌ترین غارتِ سازمان‌یافته در تاریخ معاصر ایران است.

۱. فریبِ انفال
در منطقِ میرسلیم و همفکران او، واژه «انفال» نه برای اجرای عدالت، بلکه برای خلع‌یدِ ملت از دارایی‌هایشان ابداع شده است. آن‌ها با ادعای اینکه «نفت مالِ خدا و رسول است»، عملاً نتیجه می‌گیرند که مردم هیچ حقی بر این ثروت ندارند. وقتی میرسلیم از انفال دفاع می‌کند، در واقع دارد از «جعبه سیاه» درآمدیِ سیستم دفاع می‌کند؛ جایی که پول نفت بدون اینکه وارد چرخه شفافِ بودجه کشور شود، به حساب‌های تاریک و نهادهای غیرپاسخگو سرازیر می‌گردد.

۲. الیگارشیِ غارتگر
مهرداد وهابی در کتاب ارزشمندِ «هماهنگی ویرانگر»، پرده از روی این ساختار برداشته است. آنچه میرسلیم تحت عنوان «انفال» بزک می‌کند، در واقع شش بازوی یک «الیگارشی غارتگر» است:
۱. بنیاد مستضعفان
۲. ستاد اجرایی فرمان امام
۳. قرارگاه خاتم‌الانبیا
۴. بنیاد تعاون بسیج
۵. آستان قدس رضوی
۶. دولت رسمی ایران

این نهادها نه به نمایندگی از مردم، بلکه به عنوان «رانت‌خوارانِ تحتِ نظارتِ ولی‌فقیه» عمل می‌کنند. نفت، جنگل‌ها، و منابع طبیعی کشور، زیر پرچمِ فقه، به این هلدینگ‌های نظامی-امنیتی-عقیدتی واگذار شده است تا بدون کوچک‌ترین نظارتی، صرفِ پروژه‌های سرکوب یا سودجویی‌های شخصی شود.

۳. اعتراف به دزدیِ سیستماتیک
نیاز به حدس و گمان نیست؛ خودشان به این غارت اعتراف کرده‌اند. اسحاق جهانگیری در فروردین ۱۳۹۵ جمله‌ای گفت که تاریخِ اقتصاد ایران را تغییر داد: «هیچ نهادی که از وزارت نفت، نفت گرفت تا بفروشد، حتی یک دلار پول آن را به دولت برنگرداند.»

این یعنی «انفال» برای این الیگارشی، یک کیسه پولِ بی‌پایان است که دولت رسمی هم از آن سهمی ندارد، چه رسد به مردمِ ایران. میرسلیم که خود عضو مجمع تشخیص مصلحت است، خوب می‌داند که این مکانیسم چیست. او دلسوزِ شریعت نیست؛ او بلندگوی همان ساختاری است که در «هماهنگی ویرانگر»، ثروتِ یک ملت را بین خود تقسیم کرده‌اند.

نتیجه‌گیری
آقای میرسلیم! مردم دیگر با کلماتِ دهان‌پرکن و بازی‌های فقهی فریب نمی‌خورند. «انفال» در قامتِ تفسیرِ شما، نامی جز «تاراجِ ملی» ندارد. کشوری که منابعش متعلق به مردم نیست، و ثروتش به جیبِ نهادهای غیرپاسخگو می‌رود، محکوم به فروپاشی است. شما از «خدمت» صحبت می‌کنید، اما آنچه در عمل می‌بینیم، خدمتِ به الیگارشی برای بلعیدنِ ایران است.

این نقابِ «انفال» مدت‌هاست که افتاده است؛ آنچه زیر آن باقی مانده، تنها ویرانی است و بس.

@MohammadParsiii