دیگه قضیه جایگزین شدن شغل‌ها با هوش مصنوعی فقط یه پیش‌بینی روی کاغذ نیست؛ قضیه داره کاملاً جدی می‌شه. سال‌ها سر این بحث می‌کردیم که ورود هوش مصنوعی چه بلایی سر بازار کار می‌آره. خودکارسازی شغل‌های اداری و پشت‌میزی یا همون مشاغل یقه‌سفید (white-collar jobs) قطعی به نظر می‌رسید، اما شواهد عینی و ملموسی از دنیای واقعی براش نداشتیم.

حالا کم‌کم ورق داره برمی‌گرده. مراکز تماس اولین نمونه بارزی هستن که نشون می‌دن چطور کارهایی که قبلاً دست آدم‌ها بوده، داره ماشینی می‌شه. حالا هم با روی کار اومدن عامل‌های هوش مصنوعی که روزبه‌روز دارن توانمندتر می‌شن، همین فشار کاری قراره سراغ شغل‌های دیگه هم بیاد.

درسته که هوش مصنوعی نقش‌ها، صنایع و فرصت‌های تازه‌ای خلق می‌کنه، اما هیچ تضمینی نیست که این شغل‌های جدید به‌سرعت یا به تعداد کافی شکل بگیرن تا جای خالی کارهایی که از دست رفتن رو پر کنن. اینکه فرض کنیم پیشرفت فناوری خودبه‌خود تعادل ایجاد می‌کنه و تأثیر نهاییش روی نرخ اشتغال صفر می‌شه، فرضیه‌ایه که حسابی جای تردید داره و باید موشکافانه بررسیش کرد.

وقتی هوش مصنوعی بتونه کار بیشتری رو با هزینه خیلی کمتر جمع کنه، طبیعیه شرکت‌ها انگیزه بالایی برای اتوماسیون پیدا کنن. تبعات این ماجرا هم فقط محدود به پشتیبانی مشتریان نمی‌مونه و خیلی راحت می‌تونه کارهای اداری، امور مالی، توسعه نرم‌افزار و بقیه کارهای تخصصی اداری رو درگیر کنه.

دیگه موضوع این نیست که هوش مصنوعی قراره به کجا برسه یا چه کارهایی از پسش برمی‌آد؛ سؤال اصلی اینه که جامعه چطور می‌خواد با وضعیتی کنار بیاد که فناوری بخش بزرگی از کارهایی رو انجام می‌ده که معیشت روزمره مردم بهش گره خورده.

✈️@mohammad_zammani
📱Mohammad.zammani.offical