✅ شورِ دینداری؛ وقتی افراط به دل‌زدگی می‌رسد

⏺️ گاهی تصور می‌کنیم برای رسیدن به دینداری باید یک‌باره همه چیز را تغییر داد؛ عبادت بیشتر، سخت‌گیری بیشتر و فاصله گرفتن از نیازهای طبیعی زندگی. اما در سنت اسلامی، رشد معنوی چنین مسیری ندارد.
پیامبر(ص) می‌فرماید: «أَلا إِنَّ لِلْعِبَادَةِ شِرَّةً ثُمَّ تَفْتُرُ»؛ عبادت را شور و نشاطی است و پس از آن سستی و رخوت. امام صادق(ع) نیز می‌فرماید: «لِکُلِّ شَیْءٍ شِرَّةٌ، وَ لِکُلِّ شِرَّةٍ فَتْرَةٌ»؛ هر چیزی را شور و نشاطی است و هر شوری را دوره‌ای از سستی.
مسئله، وجود این دوره سستی نیست؛ مهم این است که این دوره به کدام سو برود. نهج‌البلاغه نیز بر همین واقع‌بینی تأکید می‌کند: دل‌ها گاهی روی می‌آورند و گاهی پشت می‌کنند؛ هنگام نشاط، می‌توان بر مستحبات افزود و هنگام بی‌میلی، به واجبات بسنده کرد.
دینداری پایدار با فشار و کمال‌گرایی افراطی ساخته نمی‌شود؛ با شناخت ظرفیت انسان، مداومت و اعتدال شکل می‌گیرد. قرار نیست انسان را یک‌شبه قدیس کنیم؛ همین عجله‌های معنوی هم گاهی آدم را از اصل مسیر دور می‌کنند.

🔗 متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید.


🔰@moballeq

#مبلغ‌مدیا