✅ دنیا در نهج‌البلاغه؛ نه طرد، نه دنیاپرستی

⏺ در نگاه دینی، دنیا گاهی با زبان هشدار توصیف می‌شود؛ اما در نهج‌البلاغه، دنیا فقط چیزی برای ترک کردن نیست. امام علی(ع) از آن به‌عنوان «دار صدق»، «دار عافیت» و محل توشه گرفتن یاد می‌کند.
مسئله اصلی، خودِ دنیا نیست؛ نوع رابطه انسان با دنیاست. ثروت، خانواده، کار، رفاه و قدرت می‌توانند در خدمت زندگی و خیر باشند، اما وقتی به هدف نهایی انسان تبدیل شوند، معنای خود را از دست می‌دهند.
قرآن نیز می‌گوید: «وَلَا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا»؛ سهم خود را از دنیا فراموش نکن. در نامه ۵۳ نهج‌البلاغه نیز امام علی(ع) بر آبادانی زمین و اصلاح امور مردم تأکید می‌کند.
بنابراین، در منطق علوی، زهد به معنای نفی زندگی نیست؛ یعنی انسان اسیر مال و قدرت نشود. می‌توان از دنیا بهره برد، برای آبادانی آن تلاش کرد و هم‌زمان آخرت را مقصد نهایی دانست.
دنیا نه معبود است و نه بی‌ارزش؛ عرصه‌ای است که انسان در آن مسئولیت، عدالت و خیر را محقق می‌کند.

🔗 متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید.

🔰@moballeq

#مبلغ‌مدیا