نگفته‌ها
یک
روی این بستره‌ی خاکی آدمیان گوناگونی زندگی می‌کنند، در نژاد، در رنگ، در زبان، در آیین، در اندیشه، در فرهنگ، در خواست‌ها در سبک زندگی، در جامه و در بسا موارد دیگر. از دیدی با این همه نقاط افتراق، نقاط اشتراکی نیز دارند، کرامت انسانی، آزادی‌خواهی، نفرت از ستم، بد بری از تبعیض، عدالت‌دوستی، مهرورزی، کمک به هم‌نوع، احترام، نکوداشت فرهنگ، ارج‌نهادن به بزرگان و...
به بیانی ساده‌تر انسان‌ها هم متفاوت‌اند، هم مثل هم. اکنون چرا آواز طبل افتراق بلند است و آه اشتراک میان عربده‌های برتری‌جویی، نفرت‌پراکنی، هم‌دگرناپذیری، نژادپرستی، هیولای فاشیسم، منِ والابینی و توی پست‌انگاری، گم شده است؟
درد کجاست؟
دارو کدام است؟
پرهیز چیست؟
باید گفت که لزوما رنگ سفید نشان برتری نیست و سیاه هرگز حقارتی برای صاحبش ندارد مگر در نگاه‌ بیماردلان مغرض، گیرم که ثابت شود که‌ها آریایی‌های اصیل‌اند و آریایی هم نجیب، خوب که چه؟ یا ساکن واقعی این سرزمین فلان‌ است و بهمان‌ مهاجر، خوب باشد؛ آنانِ دیگر ابنای هون‌های سفیداند و وارثان کوشانی‌ها، این گروه از نژاد سکاها هستند و اینان یونانی، یکی هم از صُلب جهان‌گشای صاحب‌قران، جز از دید نژادپرستی و قوم‌گرایی این‌ها امتیاز نیست، اگر هم باشد امتیازی است بادآورده که امروزیانِ مفتخِر، در به دست‌آوردنش هیچ سهمی نداشته‌اند. من آنم که رستم بود پهلوان. البته اثبات هویت و شناسایی آن جدایِ فخرفروشی به آن است.
بر عکس اگر ثابت بشود که فلان‌ تازی‌ است یا از کولاب آمده‌ و بهمان‌ از نسل بنی‌اسرائیل، دیگری از بازماندگان مغول، باز هم عیبی نیست و کرامت انسانی و حق برابر را هیچ یک از این‌ها لکه‌دار نمی‌کند.
این روزها کافی است سری به کلاف سردرگم جهان مجازی بزنی، جز صوت انکر نفرت از گلوی کسی بیرون نمی‌شود. گویی پشت هر گوشی‌ گرگی است که در مکمن دریدن نشسته است، سیرناپذیر، گشنه‌ی دشمنی، زخم زبان، حقارت، دیده شدن به هر قیمتی. یکی می‌خواهد ثابت کند که فلان شاعر از تبار من است و فلان شاه از تیره‌ی من، دریغا که یک‌بار شعرهای آن شاعر را نخوانده و کارنامه‌ی شاه را ورق نزده. باید به اصل برگشت و دستی برای وصل دراز کرد، اثبات خود نباید انکار دیگری باشد. همه با هم دوشادوش، برابر، هم‌سهم در جغرافیای انسانی، زیر سقف آیینی یک‌سان، جای‌نماز مهر بگسترانیم تا از خدایی که آفریننده‌ی همه است، یاری بجوییم و اگر گاه راه گم کردیم و به چاه افتادیم بر تناب او چنگ اندازیم.
دریغا که این " نگفته‌ها" آرمانی است که دست‌نیافتنی می‌نماید!
@ml_rustami