در سال‌های پایانی سده‌ی پنجم و سال‌های آغازین سده‌ی ششم هجری مهشیدی در فوشنج/ پوشنگ، واعظ خوش‌بیان، شیرین‌گفتار و دانشمندی به نام علاءالاسلام عمدةالدین ابن بهاءالدین فوشنجی می‌زیسته که عبدالواسع جبلی غرجستانی شاعر بزرگ پارسی دری(درگذشت به سال ۵۵۵ هجری مهشیدی) او را بدین‌گونه در قصیده‌ای ستوده است:
ای عمده‌ی دین علای اسلام
ای بدر زمین و صدر ایام

گردنده به طاعت تو افلاک
نازنده به خدمت تو اجرام

دامی‌ست شمایل لطیف‌ات
دل‌های عزیز صید آن دام

نی باد چو طبع تو بود پاک
نی خاک چو حلم بود رام

حاصل کند از مهابت تو
کام تو همی زمانه ناکام

عاجز شود از کمال عقل‌ات
دور از تو چو دشمن تو اوهام

دارد چو مدینه فضل، پوشنگ
از کَون تو بر بلاد اسلام

هر گه که تو وعظ مؤمنان را
بر منبر مصطفی نهی گام

با مستمعان تو نماند
از خوشی مجلس تو آرام

تو قرةِ عین آن بزرگی
کو را گهِ فضل و وقت انعام

هم صاحب ری سزد ز اتباع
هم حاتم طی بود ز خُدّام

ای آن‌ که نپروریده گردون
ماننده‌ی تو به هیچ هنگام

چون من به دعا بقات خواهم
در نیم شب از خدای عَلّام

خواهم که شود زبان گویا
هر موی که باشدم بر اندام

تا کوه و زمین تهی نباشد
از زرّ عیار و نقره‌ی خام

دایم به مکان تو چو بختت
عیش پدر تو باد پدرام

بر فرق محلش از شرف تاج
در دست مرادش از طرب جام

@ml_rustami