از بین تارهای زمان پا نمی‌شویم
تنها به این امید که پروانه می‌شویم

ما را بزرگ کرده غمی را که خورده‌ایم
در چشم‌های تنگ جهان جا نمی‌شویم

افتاده است سرنخ شادی‌ به دست کور
سوراخ سوزنیم که پیدا نمی‌شویم

درخواست‌نامه‌ای که ملازم به زیر زد
خاقان ندیده‌ایم که طُغرا نمی‌شویم

مانند زلف از نظر شعر تا کسی
بر بادمان نداده که زیبا نمی‌شویم

ما گرده‌ی کبود نماد نظام‌ها
یا مال دست دزد که حاشا نمی‌شویم

چون یخ در آب دور و بر از آشنا پر است
ما مثل غزه این همه تنها نمی‌شویم

#مولاداد_رستمی
@ml_rustami