این جهان کوه‌ است و فعل ما ندا
سوی ما آید نداها را صدا

انسان‌ها در قبال کارهایی که انجام می‌دهند دو گروه‌اند:
نخست آنان که به سرانجام کارهای‌شان می‌اندیشند، چه نیکو چه بد.
دوم آنان که چشم‌بسته تیر می‌اندازند و بی‌گدر به آب می‌زنند، سخن را مزه مزه نمی‌کنند و در استفاده از عقل صرفه‌جویی به خرج می‌دهند.
حرف‌ها، حرکت‌ها، کارها، نوشته‌ها، اشاره‌ها، برخوردها، رفتارها و... کنش‌اند و واکنشی در پی دارند، برابر با خود. مردمان جان را با جگر و مرگ را با خاک پاسخ می‌دهند، آدمیان انگشت را با مشت و مشت را با لگد برمی‌گردانند. بیازاری آزار می‌بینی، مسخره کنی مسخره می‌شوی و تحقیر کنی خُرد. پیش از گام گذاشتن به زمین نگاه کن. از سخنان تیری برای نشانه رفتن دل کسی نساز. چشم‌ را دوربین ثبت کاستی‌های دیگران نکن. گوش‌ را وسیله‌ی استراق سمع برای شنود عیب آدمیان قرار نده و فکر را حمام زنانه‌‌، برای گمان‌های بد.
به یاد داشته باش که کارهای تو پژواک‌اند پژواک!
#سر_دلبران
#مثنوی_مولانا
#مولاداد_رستمی
@ml_rustsmi