این نوشته که پیرامون حمیدالله کام‌گار پژوهش‌گر تاریخ از فرگرد پوشنگ( غوریان) است، در شماره‌ی هفدهم فصل‌نامه‌ی شمیره به چاپ رسیده است!

بر سریرگاه خرد

گر چه آدمی در انتخاب زادگاه و زبان مادری‏اش مختار نیست و شاید درنزد برخی شایسته نباشد تا بدان چیزی فخر بفروشد که خود سهمی در به دست‎آوردنش ندارد؛ اما از آن‏جا که ما را فضلیتی‎ست که ما راست پارسی، بدون تعصب و با احترام به زبان و بوم و بر دیگران باید برای شکوفایی هر چه بیشتر زبان پارسی و تاریخ پرافتخار خراسان بزرگ از هیچ امری دریغ نورزیم و این مهم با اصل هم‏دیگرپذیری با دیگران هیچ منافاتی ندارد. خراسان سرزمین مشترک ده‎ها گروه قومی و زبانی‎ست و پارسی زبان مشترک توده‎ی بزرگی از ساکنان خراسان. هرات، بلخ، غزنه، قندهار، بست، کابل، بدخشان، بامیان، اسفزار، غور، گوزگانان، فاریاب، سمنگان، پوشنگ، کروخ، شافلان، بادغیس و... هر کدام شاخه‎های این درخت تنومنداند و بر سایه‏نشینان این درخت است آبیاری و بهداری و شکست تبر نادانی که گاه به دنبال آن است تا از همین شاخه‏ها دسته بستاند. 
این که نباید در گذشته خود را سنجاق کرد و از آینده قیچی امری‏ست درست و گفته‎ای متین، اما نباید فراموش کرد ملتی که گذشته‎ی تاریخی‎اش را از یاد ببرد آینده‎ی بی‎هویتی خواهد داشت  و به پسر ناخلفی می‏ماند که پدرش را نمی‏شناسد. در زمانه‎ای که هر سری را سودایی‏ست، هر ساز ناکوکی رقاصه‎ای با خود دارد و هر که در غم نان است، هستند  و کم من مغمور فی الارض مشهور فی السماء که خالصانه برای پاک کردن غبار فراموشی از آیینه‎ی تاریخ خراسان و شکوه مردمانش کار می‎کنند؛ نه چشم به صله‎ی سلاطین دارند و نه گوش به القاب و عناوین. 
چند سالی‏ست که در فرگرد پوشنگ جوانی کاوه‎سان درفش برافراشته و با ضحاک فرهنگ‎خوار زمان به مبارزه برخواسته؛ او گر چه در این راه تنهاست، اما به رویین‎تنی شیبه است و تهمتنی که دمار از روزگار سپاهیان جهل و جعل تاریخ درآورده؛ پای همتش رخش است و خامه‎ی خوش‎رنگش نیزه‎ای که در چشم بد‎خواهان شکوه خراسانیان فرو می‎رود. فیض روح القدسی نصیبش و مهر دادار دادگر بدرقه‎ی راهش بادا. حمید الله ‎کام‎گار در دل شبی دیجور فانوسی‎ست که ما راه‎گم‎کرده‎گان تاریخ را به سوی خود فرامی‎خواند، شمعی‎ست که می‎سوزد و پروانه ندارد. 
بدون مبالغه پژوهش‏ها و نوشته‏های آقای کام‏گار عزیز برای هرزه‏هایی که در سنبلستان فکر تاریخی جامعه‏ی‌مان روییده‏اند سم است و برای گل‏های تازه باز شده آب. از خداوند مهربان می‏خواهم تا این سرو سهی قد در باغ خرد و روشن‎نمایی دیرباز بماند و سایه‏اش از سر ما گرمازده‏گان راه کم نشود. سریر خرد و دانش در سرزمینی که برهوتی را مانند است نشیمن به از او را نشاید. کام‎گار و همه کسانی که گم‎نام یا با آوازه برای تاریخ و هویت مملکت کار می‎کنند را باید قدر دانست و پیش از آن که گنج‎گونه به خاک بروند، از اندیشه و قلم‎شان نگینی سفت تا بر انگشت فرهنگ‎دوستان و تاریخ‎خوانان جلوه‌نمایی کنند. آیین خردورز اسلام، تاریخ کهن و با شکوه خراسان و زبان قند پارسی زنده باد!

مولاداد رستمی
@ml_rustami