ما مهره‌ی بازی فرازیم و نشیبیم
ای آب! بیا تا خودمان را نفریبیم

این دیدِ به ظاهر پدر از خلق درآورد
ما نیز حکایت‌گر خاتون و قضیبیم

از چاره‌ی کَل بودن‌مان عاجز عاجز
اما همه جا جار کشیدیم طبیبیم

آسودگی انگار که بر ما ننوشتند
در باغ بهشتیم و پی چیدن سیبیم

چون تار سپیدی وسط موی جوانان
در مملکت خویش غریبیم غریبیم

رنگ رخ ما سِرّ درونی‌ست پر از درد
از منظر یک پاپ همانند صلیبیم

چون باد که در چشم خودش خاک بپاشد
ما با خودمان تا نفسی هست رقیبیم
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami