برگردیم به One Hour Photo، جایی هست که نقش اصلی میگه "عکس‌ها در واقع می‌خوان این رو بگن: من این جا بودم، من وجود داشتم، و یکی دیگه هم بوده که به قدری من و دنیا براش اهمیت داشتیم که عکس من رو بگیره."
که باعث میشه فکر کنید اگر در هر مرحله‌ای از زندگی این آدم، آدم دیگه‌ای پیدا می‌شد که دوستش داشته باشه، بهش عشق و محبت بورزه و از لحظات و خاطرات خوشش عکس بگیره و ثبتش کنه، این فرد هیچوقت به چیزی که هست تبدیل نمی‌شد و به هیچ‌وجه کارهایی که انجام می‌داد رو نمی‌کرد.
سرچشمه‌ی تمام رفتارهای آسیب‌زننده‌ی این فرد، به سادگی این بود که آرزو داشت چیزی رو داشته باشه که خیلی‌ها توی این دنیا به صورت پیش‌فرض دارند: نزدیکان و خویشاوندانی که دوستش داشته باشند و اون بتونه لحظات خوش و پر از مهری رو باهاشون شریک بشه.

@mkbroadcasting 📻