یعنی می‌خوام بگم که من متخصص تنهایی و بی‌کسی نیستم و فکرم می‌تونه اشتباه باشه. ولی با استنباط به همین روزنه‌هایی که روی دیوار عاطفی همه‌امون هست، می‌تونم حدس بزنم که توی تنهایی و طرد شدنی که بر خلاف میل آدمه نوعی حس حقارت وجود داره؟ حس خیلی آزاردهنده‌ای راجع به این که کسی انتخابمون نکرده و کسی (بهتره بگیم کسی که می‌خواستیم) بهمون اهمیت نداده. و بعد حس حسادت نسبت به افرادی که خوش‌شانس‌تر بودن و آدم‌هایی رو داشتن که توسطشون انتخاب بشن و ازشون عشق دریافت کنند. و بعد در مرحله‌ای، حس خشم نسبت به افرادی که این عشق و گرما رو دارن و با قدرناشناسی پا روش می‌ذارن. که این خشم و حسادت خیلی راحت می‌تونه ریشه‌ی رفتارهای تهاجمی و آسیب‌زننده باشه.

@mkbroadcasting 📻