نه سرسختانه به بهشت اعتقاد دارم و نه جهنم و نه خالق هر دو. اما سرسختانه شک دارم که چه به وجود هر سه اعتقاد داشته باشی چه وجود هر سه را نهی کنی، سرنوشتی به جز آسایش‌خاطر در انتظارت نیست. چرا که در نهایت، تمام زندگی‌ات را با چیزی گذرانده‌ای که هر دین و مذهب و خدایی از تو می‌خواهد: اعتقاد راسخ و سرسختانه.
باور دارم که عذاب دنیای دیگر، اگر هم واقعی باشد، تنها نصیب کسانی مثل من می‌شود که هیچ‌گاه نتوانستند تصمیم بگیرند. هیچ گاه اعتقادی به دست نیاوردند و اگر هم آوردند به سرعت افتادن برگی از درخت از دستش دادند. تمام زندگیشان را در شک گذراندند؛ درست روی لبه‌ای میان اعتقاد به وجود و عدم وجود. هم راحتی خیال عدم وجود داور الهی را می‌خواستند و هم در زمان وحشت و سختی امنیت پناه بردن به قادری مطلق. قلب انسان معتقد، چه معتقد به خدا باشد و چه به غیر خدا، راسخ و محکم است، مثل سنگ‌هایی که از خرابه‌های باستانی‌ به جا مانده است. می‌سوزد، مورد حمله قرار می‌گیرد، اما فرو نمی‌ریزد.
قلب انسان شکاک اما لرزان است و سست. مثل ژله‌ به هر فرمی که عوامل خارجی بخواهند درمی‌آید و به راحتی هم شکاف می‌خورد و بریده می‌شود.