خب من در این یکی دو سال اخیر تعداد قابل توجهی سریال کمدی رمانتیک چینی دیدم. و چیزی که برای من خیلی خنده داره اینه که وقتی دختره و پسره رابطه‌اشون رو با هم شروع می‌کنن، موضع والدین دختره، بیشتر مادرش، نسبت به پسره فقط دو حالت داره. یا در نگاه اول پسره رو به دامادی می‌پذیره یا سر یه موضوعی از گذشته از پسره به عنوان یه نوجوان بدبخت کینه گرفته و دیگه ول‌کن قضیه نیست.
هیچ حد وسطی هم نداره. هیچ تعادلی نیست. هیچ وقت این جوری نیست که "آ این پسره دختر من‌ رو می‌خواد؟ چه جالب‌‌. حالا بیاد جلو ببینیم چی میشه."
یا این جوریه که "وای تو چقدر خوبی. قربونت برم. بیا دختر منو بگیر. بیا مال خودت اصلا هیچکی تو نمیشه من این دخترو دیگه به هیچکی نمی‌دم. بیا خونمون غذا بدم بهت داماد عزیزتر از جانم."
یا این جوریه که "گمشو بیرون مرتیکه‌ی چوب خشک من سگم به تو نمی‌دم چه برسه دختر. چجوری جرئت می‌کنی بیای از من دختر بخوای اصلا. از جلو چشمم محو شو تا آتیشت نزدم پسره‌ی زباله."

واقعا من تا حالا با یک مادرزن نرمال چینی برخورد نکردم.