𓏲࣪ ִֶָ──────────

هنوز صدای آن ویولن کهنه‌ و خاکیِ گوشه‌ی اتاق، مهمان گوش‌هایم است.

مدت‌هاست گوش‌هایم جز صدای آن آرشه، چیزی نمی‌شنوند. یا شاید این صدا درون ذهن ناپایدار من ریشه کرده است.

به روبه‌رویم نگاهی می‌اندازم، هنوز آنجاست؛ با بدنی که به‌زور روی مبل خم شده. نمی‌خواهد بلند شود؟ چند روزی است که بدون هیچ توجهی به من و حرف‌هایم فقط نشسته و با چشم‌های سفیدش به آن ویولن نفرت انگیز خیره شده؛ ویولنی که دیگر کسی نیست آن را بِنوازد.

به آن چهره‌ی رنگ پریده خیره می‌شوم، بوی تعفن‌آوری از او به مشامم می‌رسد. شاید در نگاه اول این بو آزار دهنده به‌نظر بیاید، اما هرچه نباشد متعلق به معشوقه‌ی بی‌صدای من است.

- خاتانگ... نمی‌خوای دوش بگیری؟

باز هم سکوت، جواب سوال‌های بی‌پایانم می‌شود. به چشمان بی‌فروغش نگاهی می‌اندازم. همه‌چیز تقصیر خودش بود!

من مقصر نیستم، من فقط می‌خواستم صدای آن ویولن لعنتی را قطع کنم، اما به جایش صدای فردی که آن را می‌نواخت برای همیشه قطع کردم.

Name: #Violin
Couple: #FirstKhao
Genre: Angst
Author: Yasamin
Anon

↝#Imagine ↝#Yasamin

𝐌𝐢𝐧𝐝𝐒𝐜𝐚𝐩𝐞