فروغ فرخزاد را باید در کلیت کارنامه و مسیر تحول شعری‌اش سنجید، نه بر پایه‌ی چند شعر یا چند سطر جداافتاده. اهمیت او در شعر معاصر فارسی، حاصلِ ترکیبِ صداقت عاطفی، جسارت زبانی، تصویرسازی‌های تازه و تواناییِ تبدیل تجربه‌ی شخصی به مسئله‌ای انسانی و اجتماعی است. شعر فروغ، به‌ویژه در دوره‌ی پختگی، از اعتراف فردی فراتر می‌رود و به تأملی عمیق درباره‌ی تنهایی، عشق، مرگ، آزادی و وضعیت انسان بدل می‌شود.
ارزش ادبی یک شاعر نیز تنها به بی‌نقص‌بودن همه‌ی آثارش وابسته نیست؛ بلکه به تأثیری مربوط است که بر زبان، نگاه و امکان‌های شعر می‌گذارد. فروغ از این منظر، یکی از چهره‌های تعیین‌کننده‌ی شعر نو فارسی است؛ شاعری که زبان زنانه و تجربه‌ی زیسته را به شکلی جدی وارد عرصه‌ی شعر کرد و در واپسین سروده‌هایش به بیانی فشرده، نمادین و اندیشمندانه رسید. شاید همه‌ی شعرهای او در یک سطح نباشند، اما جایگاه تاریخی و هنری‌اش در شعر معاصر، انکارشدنی نیست.