دیشب داشتیم با مامان و بابا یه‌سری ویدیوی قدیمی می‌دیدیم از کودکی‌م، تو یکی‌ش بابا داره ازم فیلم می‌گیره درحالی که ۴ سال‌مه، سوار دوچرخه‌م، نمی‌دونم چطور باید راه ببرم‌ش، هِی به بابا می‌گم این راه نمی‌ره و بابا می‌گه نه راه می‌ره فقط باید تلاش کنی و من نمی‌دونم چطور تلاش کنم و مدام اشتباه تلاش می‌کنم و بابا فقط به فیلم‌برداری ادامه می‌ده بدون این‌که به‌م واقعاً دوچرخه‌سواری یاد بده، اینم صحنه‌ی نمادینِ زندگی ما