تصور کنید چشمان شما هنوز دنیا را می‌بینند، اما مغزتان دیگر به نیمی از آن اهمیت نمی‌دهد!
شما ممکن است غذا را در بشقابتان داشته باشید، اما فقط نیمه‌ای را بخورید که مغزتان به آن توجه می‌کند.
این پدیده نشان می‌دهد دیدن با چشم و آگاه شدن از چیزی که می‌بینیم، دقیقاً یکسان نیست.»
"همی‌نگلکت" معمولاً به‌دنبال آسیب به شبکه‌های مغزی مسئول توجه فضایی ایجاد می‌شه.

چرا این اتفاق می‌افتد؟
مغز ما فقط تصاویر رو دریافت نمی‌کنه؛ باید به اطلاعات مهم توجه کنه و اون‌ها رو پردازش کنه.
در همی‌نگلکت، معمولاً پس از آسیب به نیمکره راست مغز، به‌خصوص نواحی مرتبط با توجه فضایی، فرد سمت چپ فضای اطرافش رو به‌شدت نادیده می‌گیره.
یعنی اطلاعات ممکنه به سیستم بینایی رسیده باشن، اما فرد به اون بخش از محیط توجه کافی نمی‌کنه.
"همی‌نگلکت" با نابینایی فرق داره. فرد لزوماً از نظر چشم نابینا نیست؛ مشکل اصلی، اختلال در توجه به بخشی از فضاست.
این اختلال هم می‌تونه درجات مختلفی داشته باشه.