هزار نکته‌ی باریک‌تر ز مو اینجاست
بیفتد آن‌که در این راه با شتاب رود

این‌که با وجود شعار #دوران_طلایی حضرت عمام ، ۳ میلیون ادم به دعوت آقای موسوی و کروبی میان تو خیابون تصادفی و بی علت نیست :
میزانی از اعتماد هم باید باشه .
اون اعتماد عللی داره:
آقای موسوی بین مردم بود و مردم می‌دونستند ممکنه خودشون بعد سر دادن شعار یاحسین-میرحسین بتونن فرار کنند ، ولی این آقایان قدم در راه بی برگشت گذاشته اند.

دوم اینکه مردم می‌دونستند که
آقای موسوی و کروبی سالها تجربه‌ی سیاسی دارند ، حتما چارتا کتاب تاریخ و علوم سیاسی خوندند ، در تجربه‌ی ساقط کردن یک حکومت شریک بودند و ...
هر ضعفی داشته باشند از فضلای توییتر و اون حاج خانم رجوی که هزاران نفر رو خسرالدنیا و الاخره کرد خیلی بیشتر می‌فهمند.

الا ایهالحال:
حواسمون باشه به حرف کی چه هزینه‌ای می‌دیم و چه ریسکی متحمل می شیم ؟!

کشتن آدمی که شب بیرون اومده و یک راست به سمت سوراخ زنبور (کلانتری) میره
چه با دست خالی چه با کوکتل مولوتوف یا حتی با اسلحه
هرچی باشه ، آسون تر ، مشروع تر ، کم هزینه تر و محتمل تر و ( برای مقتول) بی فایده تره
تا کسی که روز اومده و مثلا فقط یه پلاکارد تو دستش داره.

اگر فکر می کنید این کار ( تظاهرات سکوت ) از اساس بی فایده و خودکشیه ، از خودتون بپرسید چرا مستبدین اینجور اعتراض ها رو تحمل نمی‌کنند ؟!

جمع‌بندی:
هزینه - فایده کنیم در هرکاری
ریسک شکست ، احتمال فایده
رو در نظر بگیریم
بر اساس تجربه
نه وهم و خیال و خشم و حدسیات و چرندیات

https://t.me/mghlte/9603?single

#اعتراضات_مسالمت_آمیز :
https://t.me/mghlte/9349